می توانید حساب کنید چند ساعت از روز را می نشینید؟ اگر با کامپیوتر و مانیتور ساعت ها کار می کنید یا راننده اتوبوس  یا تاکسی هستید خیلی بیشتر از دیگران می نشینید. نشستن طولانی مدت همیشه با کمردرد، گردن درد، فتق دیسک، مچ درد و درد دنبالچه و درد نشیمنگاهی همراه است.

قبل از اینکه به نشستن و حفاظت از پوست بپردازیم اجازه بدهید اول از خود نشستن صحبت کنیم. ما روی پایین ترین قسمت لگن یعنی استخوان های نشیمنگاهی (ischialtuberosities) می نشینیم. در تصویر سمت چپ استخوان های نشیمنگاهی با دایره ی آبی و در تصویر سمت راست با فلش های کوچک مشخص شده اند.

استخوان پاشنه پا و استخوانهای نشیمنگاهی دو استخوانی هستند که برای تحمل بیشترین فشارها در بدن انسان تکامل یافته اند. استخوان های نشیمنگاهی مهمترین و بهترین ناحیه برای تحمل وزن هنگام نشستن هستند.

استخوان های نشیمنگاهی تنها 8% سطح تماس با صندلی را اشغال می کنند و این در حالیست که 65% وزن بدن را تحمل می نمایند بنابراین به استخوان های نشیمنگاهی فشار زیادی وارد می شود.

اگر روی یک سطح صاف و بدون انعطاف بنشینید، استخوان های نشیمنگاهی در ته لگن، به ناحیه ی کوچکی از عضلات باسن، عصب سیاتیک و رگ ها  سابیده می شوند و دچار بی قراری و درد می شوید. در این هنگام سعی می کنید از جایتان بلند شوید و درد را کاهش دهید اما دوباره به محض نشستن این درد سراغتان می آید.

هنگام نشستن، بدن ما نسبت به جاذبه عکس العمل نشان می دهد به طوری که چربی ها و ماهیچه های زیر استخوانهای نشیمنگاهی پراکنده می شوند و استخوان های نشیمنگاهی به پوست  نزدیک می گردند. بعد از مدتی، فشار وارد شده به پوست زیر استخوانهای نشیمنگاهی باعث بسته شدن مویرگ ها می شود. نتیجه اینکه سلول های پوست به خاطر فقدان اکسیژن و مواد مغذی شروع به مردن می کنند. اگر روی صندلی تان جابه جا نشوید، درست بعد از 10 تا 15 دقیقه سلول های پوست شروع به مردن می کنند. همینطور که به نشستن ادامه می دهید، بافت های نرم بیشتر پراکنده می شوند و سطح تماس استخوان با پوست افزایش می یابد. تروکانتر ها (trochanters) و یا همان برجستگی های بالای استخوان ران که با فلش بزرگ نشان داده شده است نیز همچنین تحت فشار قرار می گیرند و احساس عدم آسایش بعد از 20 دقیقه از شروع نشستن اتفاق می افتد. در تصویر سمت راست می توانید موقعیت نسبی استخوانهای نشیمنگاهی با استخوان ران را مجسم کنید.

 حتما تا کنون متوجه شده اید چرا وقتی روی صندلی با نشیمنگاه سفت و نازک می نشینید اینقدر دچار مشکل شده و همواره روی صندلی تان جابه جا می شوید.

چطور می توانید هنگام نشستن فشار وارد بر استخوان های نشیمنگاهی را کاهش دهید؟

یک راه کاهش فشار، افزایش دادن سطح تماس است. ازآنجایی که فرمول فشار برابر است با نیرو تقسیم بر سطح، اگر ما سطح تماس را افزایش دهیم نیرو کاهش پیدا خواهد کرد.

برای کاهش فشار وارد بر استخوان های نشیمنگاهی و عضلات اطراف آن باید از یک به نشین مناسب استفاده کنید.

 به نشین ها  با توزیع فشار در این منطقه از بروز درد جلوگیری می کنند به طوری که فرد دیگر روی صندلی بی تاب و بی قرار نخواهد شد.

منابع:

1-Semble, JA. (1994).  The Biomechanical Relationship of seat design to human anatomy. In R. Lueder & K. Noro (Eds.), Hard Facts about Soft Machines. The Ergonomics of Seating (pp. 221-230).  Encino, CA: Taylor & Francis

2-Cooper, R. (1998).  Wheelchair Selection and Configuration. New York: Demos Medical Publishing

مطالب مرتبط